در این پژوهش، پیوند آموزههای عرفانی با اشعار منقبتی قرنهای هشتم و نهم نشان داده میشود. برای دستیابی به این هدف ابیات شاعرانی مدّنظرقرار گرفته که در این دوره پیرامون اهلبیت(ع) اشعاری سرودهاند. اما برای تأثیر بیشتر کلامشان بر مخاطب سعی دارند از آموزههای عرفان اسلامی نیز استفاده کنند. این آمیختگی (عرفان و منقبت) میتواند دلایل مختلفی داشته باشد: مشرب فکری شاعر، بهرهمندی او از خطّ فکری خاص، ویژگی شاخص محتوایی این دوره که بهرهمندی از مضامین عرفانی است. عجینشدن مبانی عرفانی با منقبت اهلبیت(ع) سبب شده است درک ابیات برخی از این شاعران مانند شاه نعمتالله ولی و آذری اسفراینی دشوار شود و شیوه منقبت گویی آن شاعران را برجستهتر از دیگران نشان دهد. شاعران مدّنظر در این جستار عبارتند از: شیخ حسن کاشی، شاه نعمتالله ولی، آذری اسفراینی، عصمت بخارایی، جامی. در گام نخست، به معرفی مختصری از شاعران نام برده خواهیم پرداخت و سپس بحث ابیات مطرح خواهد شد. در بخش بررسی ابیات ابتدا به بازگشایی اصطلاحات عرفانی آنها و در صورت لزوم اشارههای قرآنی و روایی مربوط به اهلبیت(ع) پرداخته شده و سپس ابیات براساس دقیقههای عرفانی و احادیث یا سخنان اهلبیت(ع) شرح شده است.
